Njóttu lífsins...við lifum aðeins einu sinni!!!

Alveg að verða búið :)

Mon, 16 Jan 2012 20:58:06 GMT

Já langt síðan ég skrifaði hérna síðast. Þá talaði ég um þenna ofsalega kvíða sem hefur hrjáð mig nær alla meðgönguna. En sem betur fer hefur kvíðinn og óttinn ekki komið upp síðan á viku 31. Þá hætti ég alveg að finna fyrir þessu þegar krílið fór að hreyfa sig reglulega og daglega. En nú er ég komin 38 vikur og er bara að bíða eftir barninu. Það eru í mesta lagi 4 vikur í að ég fái það í hendurnar en ég ætla svo að vona að ég þurfi ekki að bíða svona lengi. Langar bara að fara að knúsa það og fá að hafa það utan bumbunnar. Þetta er komið gott af bumbukúri. Samdrættir og verkir byrjuðu á aðfangadag og hafa aukist jafnt og þétt og verkirnir eru alltaf að verða meiri og meiri. Svo ég er alltaf að vona að ég fari bara að hrökkva í gang. Yrði ekkert leið yfir því. Blóðþrýstingurinn er eitthvað örlítið að stríða mér, en ekkert alvarlega. Hef ekki fundiðð fyrir brjóstsviða að ráði í 2 vikur eftir að ég fór í nálastungur við þessu. Eiginmaðurinn er sérlega duglegur að sinna mér. Nuddar mig á hvaða tíma sólahringsins sem er, er einstaklega duglegur að hjálpa til við húsverkin, fara út að labba með konuna sína, reima skóna á mig og létta undir með mér á allan hátt. Hann hefur verið einstakur þessi elska eftir að hann kom heim og meira að segja þegar hann var á sjónum þá gerði hann allt sem hann gat til að láta mér líða betur. Enda hef ég alltaf sagt það að ég er heppin og vel gift kona. Annars er líðanin hjá mér bara mjög góð og við erum bæði orðin ofsalega spennt og hlökkum bæði til að fá barnið í hendurnar. Set inn fréttir þegar Róbertstdóttir/Róbertsson er mætt/ur í heiminn.

Kvíðinn minn á meðgöngunni......

Mon, 17 Oct 2011 01:40:52 GMT

Ég ákvað eftir mikla umhugsun að skella þessu hérna inn. Flestir í kringum mig vita þetta orðið og svo er það ákveðin léttir fyrir mig og lækning að setja þetta hérna inn þar sem allir geta lesið þetta. Finnist einhverjum þetta heldur persónulegt og lýsingarnarnar á ýmsu hérna of nákvæmar væri gott ef sá hinn sami myndi bara halda því fyrir sig. Þetta er jú mitt blogg og mín skrif og ég vel að setja þetta fram fyrir almenning.

Um vorið 2010 ákváðum ég og maðurinn minn að reyna að eignast barn. Við áttum alveg von á því að þetta myndi taka einhvern tíma þar sem hann er sjómaður og er í frekar löngum útlegum. Ég hætti á pillunni og við byrjuðum að reyna. Árið leið tíðindalaust og nýtt ár gekk í garð. Hann fór aftur á sjóinn 20.janúar. 15.febrúar var mig farið að gruna að ég væri ófrísk svo ég tók próf. Og viti menn blússandi jákvætt. Seinna um daginn sótti eg Robba út á flugvöll og sagði honum að ég væri ólétt. Við vorum bæði ofsalega glöð og hamingjusöm með þetta. Þarna reiknaðist mér til að ég væri gengin rúmar 6 vikur. Viku seinna á þriðjud nóttina byrjaði að blæða. Ég ákvað að reyna að vera róleg þvi ég hafði heyrt að það gæti alltaf blætt á fyrstu vikunum. Fór í vinnuna um morguninn og reyndi að leiða hugann að öðru. En rétt fyrir hádegi jukust blæðingarnar og urðu alveg dökkrauðar og ferskar. Ég hringdi upp á kvennadeild og óskaði eftir að fá að koma og kíkja á hvað væri í gangi. Lenti á rosalega dónalegri og kaldlyndri konu sem sagði mér að hætta þessari móðursýki og vera bara róleg. Væri hvort sem er ekkert hægt að gera ef ég væri að missa. Ég fór bara að gráta og skellti á konuna. Hringdi í kvensjúkdómalækninn minn (sem er sko yndislegur) og hann tróð mér inn á milli seinni part dagsins. Ég mætti til hans og hann setti mig í legganga sónar. Þar sást að fóstursekkurinn hafði rifnað upp frá legbotninum og einnig var fóstrið hætt að stækk fyrir svolitlu síðan. Hann sagði við mig að því miður þá væri þetta búið og þetta myndi sennilega skila sér sjálft. Ef ekki þá skyldi ég hafa samband við hann á föstudeginum og færi þá í úthreinsun. En um kvöldið og nóttina kom mér ekki blundur á brá því ég var svo sár og vonsvikin. Grét og var reið til skiptis. Kl tæplega 5 um morguninn fékk ég rosalega sára verki í kviðarholið og mikla samdrætti í legið og vissi bara strax að það væri eitthvað að gerast. Fór á klósettið þar sem að það bara lak og lak blóð. Svo allt í einu fann ég bara þegar fóstrið fór. Þetta er ógeðslegasta tilfinning sem ég hef fundið á ævinni. Varð alveg náhvít í framan og óglatt þegar það fór. Skipti svo bara um bindi og lagðist upp í rúm og sofnaði fljótlega. Ég var heima á miðvikud og fimmtud en skellti mér samt á kóræfingu á fimmtud kvöldinu því ég var að fara yfir um að sitja heima og gráta. Söngæfingin gerði mér ótrúlega gott og ég kom mun hressari heim. Á föstud morgninum fór ég í vinnuna. Það var svo gott að komast í vinnuna og gleyma sér aðeins. En næstu vikur voru ofsalega erfiðar. Ég fór að sjá óléttar konur út um allt, og bara gat ekki glaðst yfir óléttu hjá öðrum. Var reið, sár og leið mjög illa. En var samt staðráðin í því að reyna aftur sem fyrst. Læknirinn minn ráðlagði okkur að bíða einn hring og reyna svo aftur. Sem við gerðum. Byrjuðum strax að reyna í hring nr 2 eftir missinn. Robbi minn var sko þvílíkur klettur og yndislegur í alla staði á þessu tímabili. Snérist í kringum mig og vildi allt fyrir mig gera. Ég var bara eins og prinsessan á bauninni. Robbi fór í sveitina til tengdó í byrjun maí til að hjálpa þeim í sauðburði og fleiru. Í lok maí eða byrjun júní var mig farið að gruna að eitthvað væri að gerast. Svo ég tók próf. Og blússandi jákvætt. Ég varð ofsalega glöð en um leið heltók mig rosalegur ótti og kvíði yfir því að það sama myndi gerast og síðast. Ég pantaði tíma í snemmsónar og fékk tíma 16.júní gengin 7v og 2d. Biðin fram að snemmsónarnum var hörmung. Ég kveið svo mikið fyrir. Loksins rann þessi dagur upp. Ég var við það að æla af stressi þegar ég sat á biðstofunni og beið eftir að komast inn. Var eins og liðið lík í framan, svitnaði og varð óglatt af stressi og kvíða. Arnar Hauks kvennsjúkdómalæknirinn minn tók á móti mér og var jafn yndislegur og áður fyrr. Ég lagðist á bekkinn og hann fór að leita með sónartækinu. Og þarna sást þessi litli sekkur og pínu ponsu lítil baun og svo sagði Arnar: Sérðu þetta? Og benti á eitthvað sem flökti á skjánum. Ég jánkaði því. Já, sagði Arnar, þetta er hjartslátturinn.Ég fór bara að gráta af gleði. Arnar fyllti út pappíra fyrir 12v sónar og hnakkaþykktarmælingu og skrifaði á miða hvenær ég gæti pantað 12v sónarinn + hnakkaþykktarmælinguna, hvenær væri óhætt að segja frá óléttunni og hvenær ég ætti að panta fyrstu mæðraskoðunina. Svo knúsaði hann mig og sagðist gleðjast svo fyrir mína hönd. Og af því hann væri svo hógvær læknir þá færi hann bara fram á millinafnið á barninu J. Óskaði mér svo góðs gengis á þessu ferðalagi. En ég var ekki glöð og ánægð nema í nokkra daga. Einn daginn fór ég að finna fyrir vaxandi áhyggjum af öllu mögulegu og ómögulegu sem gæti komið fyrir. En mest af öllu óttaðist ég að barnið myndi deyja. Smám saman varð ég heltekin af rosalegum ótta og kvíða. Fékk kvíðaköst, svitnaði, skalf, svaf stundum ekki heilu næturnar og borðaði lítið. Þegar óléttueinkenni fóru að gera vart við sig róaðist ég aðeins. Ógleðin kom á 8. viku ásamt brjóstaspennu og brjóstsviða. Ógleðin hvarf á viku 11 og brjóstaspennan með. Þá varð ég virkilega hrædd. Hélt að nú væri þetta bara búið. En ég gerði lítið í þessu. Nema að ræða við vinkonu mína og manninn minn. En það róaði mig ekkert. Ákvað að vera fyrir norðan í sumarfríinu mínu þar sem Robbi var að fara á sjóinn aftur. Var svo kvalin og illa haldin af kvíða og ótta. Fór í 12v sónar og hnakkaþykktina á FSA á Akureyri 27.júlí. Biðin fram að sónardeginum var ömurleg, verri en biðin eftir snemmsónarnum. Var að fríka út af stressi og áhyggjum. Nóttina fyrir sónarinn svaf eg nánast ekki neitt. Rétt náði að dotta undir morgun. Vaknaði samt kl 9 og fékk mér morgunmat og fór í sturtu og beið svo eftir að Jónbjörg kæmi að sækja mig en hún ákvað að koma með mér í sónarinn þar sem Robbi var farinn. Ég mætti upp á FSA ósofin, náhvít, kaldsveitt og titrandi. Guð hvað mér leið illa. Svo var kallað á okkur. Ég lagðist á bekkinn og ljósmóðirin tók niður buxurnar og setti gelið á magann á mér. Ég þorði varla að horfa en gerði það samt. Svo sagði hún með bros á vör: Sko hérna er bara sprelllifandi kríli. Ég brotnaði algjörlega saman af einskærri gleði og létti. Hágrét í góða stund og ljósan beið bara á meðan. Vinkona mín fór að hágráta með mér og ljósan rétti okkur sitthvorn þvottapokann til að þurrka okkur í framan. Svo hélt hún áfram að skoða. Það hreyfði sig fullt, spriklaði og hoppaði til og frá. Hnakkaþykkt var eðlileg og allt leit vel út. Ég fékk fullt af myndum og næsta stopp var svo blóðprufan. Jájá.....það tók klukkutíma að ná blóðinu, 5 manneskjur þurftu að prófa og ég var stungin 8 sinnum. Og það var ekki mikið magn sem náðist. Meira vesenið. En ég fór alsæl út af FSA og var svo ótrúlega létt. En nokkrum dögum seinna helltist óttinn og kvíðinn yfir mig aftur. Ég var aftur heltekin og svaf ekki eða nærðist nóg. Í næstu mæðraskoðun þann 15.ágúst (daginn áður en ég fór til Noregs) sagði ég við ljósmóðurina mína að hún YRÐI að hjálpa mér. Ég gæti hreinlega ekki hugsað mér að vera svona fram í janúar á næsta ári. Ég væri skíthrædd við meðgönguþunglyndi og fæðingarþunglyndi ef ég fengi ekki hjálp. Ég óttaðist líka það að tengjast þá ekki barninu mínu og geta hreinlega ekki verið til staðar fyrir það ef ég sjálf væri ekki í góðu andlegu jafnvægi. Hún sýndi mér mikinn skilning og vísaði mér til geðhjúkrunarfræðings í samtalsmeðferð. Og hennar starf er að hjálpa konum eins og mér sem þjást af svona svakalegum kvíða og ótta á meðgöngunni. Ég sagðist líka vera búin að ákveða að fara í meðgöngujóga og væri líka komin í svona bumbuhóp. Í mínu fyrsta viðtali við Stefaníu þann 6.september opnuðust flóðgáttir hjá mér. Robbi kom með mér í viðtalið og mér fannst rosalega gott að hafa hann með og leyfa honum algjörlega að heyra hvernig mér liði og hvað ég vildi fá út úr þessum samtalsmeðferðum. Í lok tímans spurði Stefanía mig hvort ég vildi láta hlusta á hjartsláttinn svo ég gæti verið róleg fram að 20v sónarnum sem var 13.september, viku seinna. Ég þáði það með þökkum. Hún kallaði til ljósmóður sem fór með okkur inn í skoðunarherbergi og leyfði okkur að heyra þetta yndislega hljóð. Hjartslátt barnsins okkar. Mér var svo létt. Leið eins og ég hefði losnað við þunga byrði af sálinni. Ég náði 5 dögum án þess að kvíðinn og óttinn létu á sér kræla. Á sunnud kvöldinu fyrir 20v sónarinn fór ég að finna fyrir kvíða en samt í bland við spenning fyrir sónarnum. En ég náði einhvern veginn að hrista þetta af mér og var róleg alveg fram á sónardaginn. Við Robbi mættum upp á Kvennadeild rétt fyrir kl 10:30 ásamt Jónbjörgu sem flaug frá Akureyri til að vera með okkur í þessu. Við fórum fyrst bara tvö inn í sónarherbergið og ljósan skoðaði öll líffæri, fylgjuna, naflastrenginn og legvatnsmagnið. Allt leit eðlilega út og eins og það átti að vera. Flottur hjartsláttur sem kom tárunum til að streyma hjá mömmunni. Jónbjörg fékk svo að koma inn og ljósan leiddi hana í gegnum allt ogleyfði henni líka að heyra sláttinn. Fórum út af LHS skælbrosandi með 5 flottar sónarmyndir í farteskinu. Á einni þeirra er krílið að bora í nefið. Ég spurði ljósuna hvort það væri að sjúga puttann. Nei, nei, sagði hún. Það er að bora í nefið J Nú fór mér að líða betur. Allt var í himna lagi með litla krílið og allt á sínum stað, sterkur og flottur hjartsláttur. Ég hafði í raun enga ástæðu til að ætla að eitthvað væri að eða kæmi fyrir. Nú fór ég loksins að geta leyft mér að vera hamingjusöm, glöð og spennt. Ég fór að brosa og njóta mín miklu meira. En þetta var samt ekki alveg búið. Á viku 22 fór ég í vatnstíma í meðgönguyoganu mínu. Skellti mér í pottinn á eftir og var smá stund í honum að spjalla við nokkrar dömur sem voru með mér í tímanum. Um kvöldið fann ég engar hreyfingar og varð örlítið óróleg. Hafði samt farið í mæðraskoðun á þriðjud morgninum og fengið að heyra hjartsáttinn. Kvöldið eftir vatnstímann hafði ég ekki enn fundið neinar hreyfingar og var nú orðinn virkilega hrædd. Hringdi nær grátandi upp á kvennadeild. Yndisleg kona svaraði og gaf mér ýmis ráð. Drekka safa, kók eða ískalt vatn og leggjast svo fyrir og bíða í svona hálftíma. Annars skyldi ég koma til þeirra í hlustun. Ég fékk mér safa og lagðist út af í sófanum fyrir framan sjónvarpið. Allskonar ljótar hugsanir þutu um huga minn. En rúmum hálftíma seinna fann ég mjög daufar hreyfingar. Hún sagði mér konan upp á deild að ég skyldi reyna að hafa ekki of miklar áhyggjur. Þau væru ekkert rosalega stór á 22.viku og svo svæfu þau mikið. Þetta væri alveg eðlilegt. Á laugardaginn eftir þetta duttu hreyfingarnar aftur niður. Og hvað gerðist þá? Hausinn á mér gjörsamlega yfirtók allt. Öll skynsemi og rökhugsun fauk út í veður og vind og ég varð heltekin af ótta. Á mánudagsmorgninum þoldi ég ekki lengur við og hringdi í Áslaugu ljósmóður og bað um að fá að koma í aukaskoðun. Það var auðsótt mál. Brunaði upp á heilsugæslu og komst mjög fljótt inn til hennar. Ég lagðist á bekkinn og auðvitað heyrðist þessi fallegi hjartsláttur. Krílið sko ekkert að láta ganga á eftir sér. Áslaug sagði að ég væri frekar stór inni í mér s.s nóg af plássi fyrir krílið, það væri líka bara rétt 600gr og ekkert svo stórt og svo væri ég með frekar þykkt lag á maganum (er frekar magamikil) án þess að vera feit svo að það væri alveg eðlilegt að finna mismiklar og mis kröftugar hreyfingar og jafnvel ekkert. Það skipti líka máli hvernig barnið snéri. En þetta færi örugglega að breytast eftir því sem á liði. Eftir þetta hafa hreyfingarnar aðeins dottið einu sinni niður í svona „langann“ tíma en ég náði að tala sjálfa mig út úr því og halda mér rólegri. Í dag 17.október er ég komin akkúrat 25 vikur. Hreyfingarnar eru alltaf að aukast og ég er farin að sjá þær greinilega utan frá og finna. Mér líður sífellt betur og betur með hverri viku sem líður. Vinkona mín sendi mér svo flott sms um daginn þegar ég var í einu kvíðakastinu og sagði:“ Mundu bara að óttinn sem þú býrð yfir er hrein ást sem þú berð til barnsins þíns. Ef óttinn hverfur alveg er eitthvað að.“ Þetta er að mörgu leyti rétt hjá henni. Ég ber miklar tilfinngar til þessarar mannveru sem er að vaxa inn í mér, þrái ekkert heitar en að fá hana í hendurnar, elska hana og ala upp ásamt pabbanum. Það er eðlilegt að hafa áhyggjur og vera kvíðin. En þegar óttin og kvíðin heltekur þig svona svo að þú hvorki hvílist, nærist né getur notið þín á neinn hátt þá er eitthvað að.Ég held að þessi ótti og kvíði tengist líka fósturmissinum fyrr á árinu. Ég hefði aldrei trúað þvi að óreyndu að hausinn á mér gæti svipt mig svona allri rökhugsun og skynsemi. Hefði aldrei trúað því að ég ætti eftir að upplifa það að missa algjört vald á tilfinningum mínum og upplifa svona mikinn ótta og kvíða. Þetta er ömurlegt ástand og virkilega vont og sárt að liða svona. Því vil ég segja við aðrar konur sem eru kannski í sömu sporum og ég var/er í. Það er til hjálp. Verið óhræddar að tjá ykkur við ljósmóðurina ykkar og biðja um hjálp. Þið verðið að hugsa vel um ykkur á meðgöngunni. Ekki aðeins ykkar vegna heldur líka barnsins vegna. Svo þið getið verið til staðar og annast það þegar það er fætt. Þetta er ekkert til að skammast sín fyrir og þetta er eitthvað sem við ráðum ekki við. Það er bara ekki þannig að hin verðandi móðir sé alltaf hamingjusöm, skælbrosandi kát og yfirkomin af hamingju. Það alls ekki sjálfgefið að henni líði þannig á meðgöngunni. Ótti hennar við að eitthvað kunni að vera að barninu eða að barnið sé dáið eða muni deyja getur heltekið hina verðandi móður svo algjörlega að hún geti enga björg sér veitt upp á eigin spýtur. Ég er ótrúlega stolt af sjálfri mér fyrir að hafa beðið um hjálp og fyrir að geta talað um þetta við manninn minn, vinkonur, fjölskyldu, vinnufélaga og aðra. Mér finnst ég vera ótrúlega sterk og hugrökk að hafa stigið fram og sagt: Mér líður svona og ég ræð ekki við þetta upp á eigin spýtur. Viltu hjálpa mér.

Nú er það langt maður - fullt af fréttum!!!

Sat, 24 Sep 2011 13:14:03 GMT

Frekar langt síðan ég bloggaði síðast. Svo margt sem hefur gengið á. Sumarið var fínt en á sama tíma blandað kvíða, ótta, tilhlökkun og spennu. Við fengum að vita snemma í sumar að við ættum von á erfingja á nýju ári. En í staðinn fyrir að vera spennt og hlakka til helltist yfir mig ótti og gríðarlegur kvíði. Biðin eftir 12v sónar og hnakkaþykktarmælingu var skelfileg. Mætt ósofin með kvíðahnút í maganum upp á spítala daginn sem sónarinn var. Sem betur fer hafði ég bestu vinkonu mína með mér, hefðið ekki getað þetta án hennar. Ég var heltekin ótta og fékk kvíðaköst sem gerðu það að verkum að ég var náhvít og skalf og svitnaði. Náði að eiga góðar stundir og hafa gaman með Robba mínum í rúma viku fyrir norðan áður en hann hélt á hafið. Tókum einn dag í að keyra og skoða. Fórum í Ásbyrgi, Hljóðakletta og Dettifoss. Svo fór hann á hafið og ég kláraði fríið fyrir norðan. Fór í vinnu í eina viku og flaug svo til Noregs með mömmu, pabba, Ingu sys og Marínu. Hittum ættingja móðurömmu minnar. Dvöldum í Noregi í 2 vikur. Robbi hringdi í mig nokkrum dögum seinna og sagði mér að hann kæmi heim 1.september. Ég varð svo glöð því þá gat hann komið í 20v sónarinn með mér. Ég hafði beðið ljósuna mína um hjálp við þessum kvíða og ótta í mæðraskoðuninni áður en ég fór út. Sagðist ekki vilja vera svona alla meðgönguna. Sagði að mig langaði að njóta hennar og hlakka til. Hún vísaði með til konu sem heitir Stefanía og er geðhjúkrunarfræðingur. Hennar starf er að hjálpa konum eins og mér sem hafa misst og þjást af ótta og kvíða á næstu meðgöngu. Og hún hefur hjálpað mér mikið. Robbi kom heim rúmri viku fyrir 20v sónarinn. Jónbjörg vinkona flaug suður daginn fyrir 20v sónarinn því ég hafði boðið henni að vera viðstödd. Þriðjud 13.sept mættum við upp á Kvennadeild kl 10:30. Við Robbi fengum fyrst að fara bara tvö inn en Jónbjörg beið frammi. Ljósan sýndi okkur lítið kríli sem lág á grúfu og var sofandi eða í letikasti. En eftir að ljósan hafði ýtt duglega á bumbuna ákvað krílið að hlýða. Gerði allskonar æfingar, spriklaði, fór kollhnís, skoppaði upp og niður, snéri sér. Við fengum að sjá fullkomin heila, hjarta, vökva í maga og þvagblöðru, fót- og handleggir í réttri stærð, efri vörin heil, nefið fullkomið, augasteinar flottir, naflastrengur flottur á réttum stað og fylgjan aftan á og hátt uppi. Allar mælingar fullkomnar og allt á réttum stað. Fengum að hlusta á hjartsláttinn sem var flottur og sterkur. Þvílíkur léttir og gleði. Jónbjörg fékk svo að koma inn og sjá allt. Gengum út af LHS með þvílíkt bros límt á andlitunum. Ákváðum að fara um helgina og kaupa fyrstu fötin á krílið sem væri bara frá okkur. Sem við og gerðum. Keyptum tvo galla og tvo smekki. Á öðrum gallanum stendur I LOVE MUMMY og á hinum I LOVE DADDY. Það sama stendur á smekkjunum. Þannig að nú er ég gengin 21v og 5d og er farin að finna fyrir rosa spörkum og hreyfingum. Finn meira að segja utan frá og sé stundum þegar spörkin koma. Settur fæðingardagur er 30.janúar 2012 J

En það er fleira í sem er í bígerð hjá okkur heldur en að undirbúa komu erfingjans. Við ákváðum að okkur væri ekki lengur stætt á því að vera hérna í Reykjavík. Svo að um mánaðamótin feb/mars eða mars/apríl munum við flytja til Akureyrar. Aftur á gamlar heimaslóðir. Þar sem Jakob býr á Akureyri, fjölskyldur okkar beggja eru þar eða nálægt Akureyri og vinir okkar þá tókum við þessa ákvörðun. Sérstaklega var það tvennt sem vó mjög þungt í þessu. Í fyrsta lagi var það Jakob. Okkur langar að hafa hann meira hjá okkur og oftar. Og svo litla barnið okkar. Við viljum vera nálægt fólkinu okkar svo það fái að vera nær ömmum og öfum. En svo líka það að ég hefði einhvern stuðning þegar Robbi er á sjónum. Hlakka til að flytja aftur norður en á þó eftir að sakna Jörfa og allra þar skelfilega mikið. Yndislegur vinnustaður og frábært fólk sem þar er. Og besti yfirmaður sem fyrirfinnst hér á landi a.m.k. En ég á örugglega eftir að finna góðan vinnustað á Akureyri því þar er ekki síður gott fólk og góðir leikskólar. En læt þetta duga í bili. Hvað skyldi vera langt þangað til næsta færsla kemur? Hafið það gott þið sem lesið hérna ennþá J

Smá sumarfréttir......

Fri, 08 Jul 2011 20:40:21 GMT

Best að setja niður nokkrar línur hérna svona fyrir sumarfríið sem hófst reyndar kl 17 í dag. Já þegar ég labbaði út úr leikskólanum í dag hófst hið langþráða sumarfrí. Og mikið agalega sem ég var fegin að fá loksins smá „breik“. Eins og ég hef alltaf sag að eins mikið og ég elska vinnuna mína þá er alveg nauðsynlegt að fá svona sumarfrí. Hlaða batteríin og þurfa ekki að hugsa um neitt nema sjálfa mig og þurfa ekki að gera neitt að fara neitt frekar en mig langar. Sumarið framundan og það verður örugglega bara skemmtilegt. Robbi verður að vísu á sjónum og kemur ekki heim fyrr en í september jafnvel október. En það er svo margt skemmtilegt framundan sem ég get glaðst yfir að ég hreinlega nenni ekki að eyða sumrinu í einhver leiðindi. Ég kemst að vísu ekki norður fyrr en 18.júlí en seinni partinn þann dag ætla ég að bruna norður og vera þar þangað til 7.ágúst. Ég vona að það verði glampandi sól upp á hvern einasta dag og að ég nái að sóla mig fullt og fá smá lit. Svo erum við að hugsa margt upp á nýtt og vonandi eru breytingar hjá okkur framundan svona með nýju ári. Kemur allt í ljós síðar og það stoðar ekkert að spyrja frekar út í það núna  Annars eru bara allir hressir hér og kátir.

Útskrift - nýtt starfsheiti

Sat, 14 May 2011 17:01:46 GMT

Já eftir 4 daga útskrifast ég sem leikskólaliði frá Mími. Ég fékk lokaverkefnin mín úr ísl 633 í síðustu kennslustundinni um daginn. Fyrir greiningu á barna/unglingabók eftir íslenskan höfund (Undan illgresinu) fékk ég 9, fyrir myndgreiningu á myndskreyttri barnabók (Blómin á þakinu) fékk ég 8.5 og fyrir bernskuminninguna fékk ég 9. Já ánægð og stolt kona hér á ferð. Leikskólastjórinn minn ætlar að koma með mér í útskriftina. Og það er mér svo ótrúlega mikils virði því þessi kona á sérstakan stað í hjarta mínu. Hún er mér svo ótrúlega mikils virði, mér þykir svo vænt um hana og ber mikla virðingu fyrir henni. Það var fyrir hennar tilstilli að ég fór í leikskólabrúnna. Og hún hefur hvatt mig áfram, hrósað mér og stappað í mig stálinu þegar ég hef þurft á því að halda. Það er ég viss um að engin á eins vandaðan, flottan og yndislegan yfirmann eins og ég. Held að það sé leitun að annari eins perlu eins og henni. En á föstudaginn ætla ég svo að fljúga norður til Akureyrar og halda smá útskriftarpartý fyrir mína nánustu. Elda eitthvað gott og hafa eitthvað svaðalega gott í eftirrétt. Annars hefur frúin verið í fjarþjálfun undan farin mánuð sem hefur gengið glimrandi. Tæp 4 kg farin og slatti af sentimetrum. Hef verið dugleg að fara í ræktina og hamast þar og nú fer alveg að líða að því að ég geti hjólað í vinnu og aftur heim. Þá fyrst fara nú kílóin og sentimetrarnir að fjúka. Þarf líka að halda áfram að passa mataræðið, er samt ekki búin að vera í neinni geðveiki. Kallinn farinn norður til tengdó að hjálpa þeim í sauðburðinum og með sitthvað fleira, enda alveg eins gott að hann sé þar og hafi eitthvað að gera eins og að hanga hér og gera ekki neitt. Skipið er búið í slipp en það vantar verkefni. Nú bíða þeir bara eftir að fá verkefni, þeim til mikillar gleði, eða þannig. Jæja læt þetta duga í bili. Vona að þið eigið frábært júróvisjón kvöld og segi bara ÁFRAM ÍSLAND!!!!!

Þakklæti........

Mon, 04 Apr 2011 20:15:33 GMT

Bestu þakkir til þeirra sem lásu síðustu bloggfærslu mína og kvittuðu eða gáfu mér komment í eigin persónu. Fékk líka að heyra neikvæð komment frá fólki sem fannst ég vera að segja sama hlutinn og í eineltispistlinum mínum bara í endurgerðri útgáfu. En mér stendur á sama. Þetta er mitt hjartans mál og mun örugglega alltaf verða það. Ég vildi svo gjarnan fá að vinna með samtökum eins og Regnbogabörnum eða eitthvað slíkt sem berjast gegn þessu. Kannski rætist það einhvern tímann, hver veit. Sumir hafa líka sagt að ég sé að skrifa um þetta og vitna í mitt eigið einelti til að harka út samúð og vorkun. Þá má fólk bara halda það. Það er margt skemmtilegt framundan hjá frúnni. Afmæli eftir nokkra daga og svo í maí, svona um miðjan maí held ég, rennur loksins upp hinn langþráði dagur sem ég útskrifast úr leikskólabrúnni hjá MÍMIR. Þá verð ég ekki lengur leiðbeinandi heldur leikskólaliði. Ég trúi bara ekki að þetta sé að verða búið. Finnst svo svakalega stutt síðan ég byrjaði í þessu, samt eru 2 ár síðan. Þetta hefur verið mjög skemmtilegur og fræðandi tími. Og ekki hefur félagsskapurinn verið síðri. Var að fá lokaeinkunnir úr fötlun 103 um daginn. Er alveg að brillera í þessum skóla. Fékk 8 fyrir einstaklingsverkefni sem ég vann upp úr blaðagrein, 9 fyrir hópverkefni um Downs-heilkenni og 8 fyrir annað hópverkefni. Nú svo ætlum við hjónin að halda áfram að reyna að fjölga mannkyninu. Við vorum komin af stað í febrúar en litla baunin okkar fékk ekki að halda áfram að stækka og vaxa, því miður. En það gengur bara betur næstu. Við látum þetta ekki hafa áhrif á okkur, tæklum þetta bara með jákvæðni og bjartsýni. Svo er ég búin að skrá mig í fjarþjálfun og ætla að taka mataræðið í gegn með hjálp þjálfarans. Það gengur líka vel í vinnunni og mér líður alltaf jafn vel á þessum vinnustað.Enda ekki annað hægt þegar maður hefur svona gott fólk í kringum sig eins og þarna.

Bara á ekki orð......

Mon, 28 Mar 2011 21:32:05 GMT

Nú get ég ekki orða bundist. Er ekki kominn tími til að þeir félagar Auddi og Sveppi verði látnir hætta með þessa sjónvarpsþætti sína? Að fullorðnir karlmenn geri grín að manni, sem er of þungur, í sjónvarpsþætti, kalla hann t.d offitusjúkling, er gjörsamlega ólíðandi. Svo er annar þessara manna að sjá um morgunþátt fyrir börn um helgar??? Frábær fyrirmynd. Þeir gera sér held ég ekki grein fyrir því hversu miklar fyrirmyndir þeir eru fyrir alla þá unglinga og öll þau börn sem horfa án efa á þáttinn þeirra á föstudagskvöldum. Vissulega er það á ábyrgð okkar foreldranna að ef við viljum ekki að börnin okkar horfi á þessa þætti þá slökkvum við, skiptum um stöð eða grípum til annara ráðstafanna. En það ætti ekki að vera þannig að við þurfum að halda unglingunum okkar frá sjónvarpinu afþví efnið er ekki við hæfi barna og unglinga þar sem þessi þáttur er á dagsskrá frekar snemma á föstudagskvöldum. (bara mín skoðun).En ég ætla ekki að tala um þáttinn meira hérna. Heldur það sem liggur mér mest á hjarta.....EINELTI og hvers vegna er svona mikið um þetta enn í dag árið 2011????

Kannski muna þeir sem enn lesa þetta blogg eftir eineltispistlinum mínum sem ég birti hérna árið 2009. Þessi pistill var enn fremur gerður opiber á regnbogaborn.is. Mér er þetta hjartans mál. Ekki til að öðlast vorkun eða samúð heldur er von mín einungis sú að ég geti ef til vill hjálpað einhverjum sem er í sömu sporum og ég var í á mínum æsku- og unglingsárum. Það að gera grín að holdarfari fólks sem er t.d of feitt er grimmilegt, niðurlægjandi og særandi. Það að kalla fólk niðrandi nöfnum er líka niðurlægjandi og særandi. Máttur orðanna er svo miklu miklu meiri og öflugri en fólk gerir sér grein fyrir. Ég óskaði þess oft heitt og innilega, í öll þessi ár, að kvalarar mínir myndu láta sér nægja að berja mig en hættu að niðurlægja mig með særandi orðum. Feita belja, mjólkurbú Flóamanna, þú er ljót, Þóra hóra var meðal þess sem ég fékk að heyra. Ég man þetta ALLT enn í dag. Það er mjög oft grínast með þetta Þóra hóra dæmi......ég læt sem ekkert sé en í sannleika sagt fæ ég sting í hjartað í hvert skipti sem ég heyri þetta. Ef það er verið að stríða mér eða skjóta á mig, þó það sé gert á góðlátlegan hátt þá finnst mér oft mjög erfitt að sitja undir því. Ég er mjög óörugg með sjálfa mig, sjálfstraustið er mjög lítið, sem og sjálfsálitið, ég held fólki frá mér, stundum vísvitandi, stundum óviljandi. Þetta er allt saman afleiðingar af því grimmilega, ógeðslega einelti sem ég mátti þola sem barn og unglingur. En ég átti mér bandamenn í skólanum. Ég átti yndislega kennara sem gerðu held ég allt sem þeir gátu til að hjálpa mér. Ég átti athvarf á kennarastofunni, skólastjóraskrifstofunni og í herbergi húsvarðarins þar sem ég gat leitað skjóls í frímínútum þar sem ég fékk yfirleitt ekki frið. Ég á mínum kennurum margt að þakka.

En mér er það gjörsamlega óskiljanlegt hversvegna þetta er látið viðgangast enn þann dag í dag. Margir skólar eru komnir með eineltisáætlun en það virðist ekki virka. Þá er mér spurn hvort hluti af þessum vanda sé ekki foreldravandamál??? Okkur foreldrum ber að uppfræða börnin okkar og kenna þeim. Við eigum ekki að líða það að börnin okkar þjáist svona í skólanum. Og ef skólayfirvöld gera ekkert í málunum þá eigum VIÐ foreldrar að taka málin í okkar hendur. Það er engin annar sem kemur börnunum okkar til varnar ef við gerum það ekki. Og við eigum að vernda börnin okkar fyrir hverju sem kann að skaða þau. En við eigum heldur ekki að líða það að börnin okkar komi svona fram við önnur börn. Við eigum að grípa inn. Kenna börnunum það að orð meiða, særa og geta haft hrikaleg áhrif. Kenna þeim að svona grimmileg framkoma, særandi orð og niðurlægjandi gjörðir geta haft skelfilegar afleiðingar í för með sér fyrir þann sem verður fyrir þessu. Við eigum að tala í hreinskilni við börnin okkar og unglingana. Og svo má ekki gleyma að við erum fyrirmyndir þeirra. Það læra börnin sem fyrir þeim er haft, segir einhversstaðar.

Jákvæð bloggfærsla.......eða er það ekki Ella????

Thu, 20 Jan 2011 20:35:47 GMT

Jæja kallinn farinn á sjóinn....flaug til Grænlands í morgun. Á ekki von á honum fyrr en í byrjun mars eða miðjan mars. En það er ekkert í boði að vera með eitthvað kvart. Ætla frekar að vera glöð með að við séum bæði með vinnu og að allt gangi vel. Ég er byrjuð í átaki og nú er það bara viljastyrkur og agi sem dugir.....ekkert annað. Þegar við fluttum hingað til Reykjavíkur var ég 110 kg. Nú rokka ég frá 78-80 og ég ætla niður í 75 – 70kg. Nenni ekki lengur að horfa í spegil og hata konuna sem ég sé þar. Markmiðið er samt aðallega að hugsa betur um sjálfa mig, líkamlega og andlega. Hugsa jákvætt, brosa meira og koma fram við aðra eins og ég vil að sé komið fram við mig. Mér hefur ekki farist það neitt rosalega vel úr hendi í gegnum árin. En aldrei hef ég gert það viljandi að koma illa fram við aðra. Þetta er meira svona –gleymi að hugsa áður en ég tala og framkvæmi- dæmi. En þetta geri ég fyrir mig og sjálfrar mín vegna, ekki fyrir neinn annan. Ég á mér eina stóra ósk sem ég bið á hverju kvöldi að rætist sem fyrst. Vona svo að mér sé ætlað þetta. Og það er ýmislegt í gangi í hausnum á mér, margar spekúleringar sem koma betur í ljós þegar nær dregur sumri. Svo tók ég stórt skref út fyrir minn þægindaramma um daginn þegar ég ákvað að slá til og skella mér með stelpunum í vinnunni í námsferð til Svíþjóðar. Brottför er 1.júní og heimkoma 5.júní. Fjúff.....ég dauðkvíði fyrir en þetta verður örugglega bara skemmtilegt. Jæja held ég láti þetta nægja í bili. Góðar stundir J

Fyrsta skrefið - að viðurkenna mistök mín og bresti!!!

Fri, 10 Dec 2010 00:59:01 GMT

Nú eru 2 vikur til jóla og ég væri að ljúga ef ég segðist hlakka mikið til. Ég er mikið jólabarn að öllu jöfnu og elska þennan árstíma alveg hreint. En núna þetta árið er tilhlökkunin í sögulegu lágmarki. Mig langar óskaplega lítið að vera annarsstaðar en heima hjá mér á jólunum, langar lítið að halda jól án Robba, langar alls ekkert til að keyra alla þessa leið og bara er hreint út sagt ENGAN VEGIN AÐ NENN‘ESSU!!!! En ég er að berjast hvern einasta dag við að koma mér í gírinn. Ég er búin að skreyta allt heima hjá mér, er að fara á jólatónleika á laugardagskvöldið, er sjálf að fara að syngja á aðventutónleikum kl 15 á laugardaginn, er að fara í jóladekur laugardaginn 18.des. Ætla meira að segja í búð á morgun og kaupa mér smákökubox og jólaöl og narta í á sunnudaginn samhliða próflestri. Verður maður ekki að gera það besta úr því sem maður hefur??? Ég þarf svo að læra Æðruleysisbænina og tileinka mér innihald hennar því ég er hrikalega neikvæð stundum.

Ég held að ég þyrfti líka að komast á einhversskonar námskeið og vinna í sjálfri mér......ég hef verið að reyna mikið sjálf undanfarnar vikur en það er ekki nóg. Það kom upp atvik um daginn í vinnunni þar sem ég var klöguð fyrir að vera dónaleg við samstarfskonu mína. Mér varð rosalega illt við því ég ætlaði mér alls ekki að vera það. Ég er þannig að ég get verið mjög hvassyrt, grimm, óþolinmóð, með mikið skap og hryssingsleg án þess að ég ætli mér að vera það. Ég legg alls ekki af stað út í daginn með það í huga að vera dónaleg við nokkurn mann. Ég vil að fólki falli vel við mig, ég vil gera vel og ég vil að fólki finnist gott að vinna með mér eða vera í kringum mig.En allavega.....ég fór í huganum yfir samtalið við þessa konu sem ég átti að hafa verið dónaleg og sá að líkast til var það alveg rétt. Ég hefði getað svarað henni öðruvísi. Ég fór því og talaði við þessa konu og bað hana afsökunar. Svona er ég líka við fjölskyldu mína, vini, manninn minn og meira að segja son minn. En mér sárnar þegar fólk álítur að ég geri þetta viljandi. Því það er ekki rétt. Ég veit sjálf af því að ég á þetta til og geri mér alveg grein fyrir því.....en þetta kemur ósjálfrátt. Og þetta er öryggisleysi ,vanlíðan og lítið sem ekkert sjálfstraust. Ég er yfirgangsseggur og frekjudós því miður. Þannig að líkurnar á því að fólki falli vel við mig , finnist gott að vinna með mér eða vera í kringum mig eru ekki miklar.....amk ekki þegar ég er í þessum gír. Þessi harða gríma sem ég set oft upp er ekkert svo hörð.....ég er bara þrítug stelpuskjáta sem er ekki góð í lífsleikni og tilfinningatjáningu og er óánægð með sjálfa mig að svo mörgu leyti. Ég er líka bara stelpa sem fékk ekki góða leiðsögn í uppeldinu þó ég viti ósköp vel að ég hef sjálf val um það hvað ég geri svo nú á fullorðinsárum.....en ég er rétt að byrja að læra núna og að hafa manndóm í það að horfast í augu við það hvernig ég er í raun og veru og viðurkenna mistök mín og hafa kjark til að laga hlutina. Ég er rétt núna fyrst að byrja að skoða sjálfa mig og ég er strax búin að komast að því að ég er meingölluð. Takk fyrir mig!!!!!!!!!!!!!!!!

...það eru jólin (næstum því) en EKKI hjá mér :(

Sat, 13 Nov 2010 18:43:03 GMT

Almáttugur minn, mér líður svo illa núna að ég hreinlega verð að setja eitthvað niður á blað og fá útrás fyrir vanlíðanina. Ég er ekki sterk þessa dagana. Er mjög viðkvæm og stutt í tárin. Maðurinn minn er á sjónum núna og ég er svo ótrúlega hrædd um að hann komi ekki heim fyrir jólin. Og kvíðinn er að éta mig upp að innan. Og það er sama hvað ég reyni ég næ mér ekki út úr þessu. Ef það er eitthvað sem ég óttast þá er það að enda ein yfir jólahátíðina. Aldrei þessu vant finn ég enga tilhlökkun til jólanna, langar ekkert til að kaupa jólagjafir, langar ekki til að skreyta hérna heima og bara ekki gera neitt jóla. Ég þori ekki eina einustu mínútu að leyfa mér að vona að hann komist heim. Ef svo myndi fara að ég yrði ein þá bæði langar mig norður en á hinn bóginn langar mig heldur alls ekki norður. Því ég veit ég yrði svo döpur og óhamingjusöm að ég myndi ekki njóta jólanna og það yrði alltaf stutt í tárin því ég er rosalega tilfinningarík. Vil alls ekki skemma jólin fyrir hinum. Ég er svo leið að mér finnst hjarta mitt vera að bresta. Næ stundum ekki andanum af ekka. Hvað á ég að gera???? Er gjörsamlega ráðþrota. ÖLL ráð eru vel þegin því ég get ekki meir. Hef reynt allt....fá útrás í ræktinni, leitað í trú mína, reynt að vera jákvæð og sagt sjálfri mér að þetta verði allt í góðu en það hljómar eins og mesta lygi. Gerið það ekki dæma mig fyrir þessi skrif. Ég VARÐ að fá útrás. Held að myrkrið, kuldinn og snjórinn sé að spila inn í þetta allt líka.

EINELTI (gamall pistill)

Fri, 15 Oct 2010 07:28:57 GMT

Ég ákvað að birta pistilinn um mitt einelti í tilefni þess að það er dagur gegn einelti í dag. Vona að einhverjir nenni og vilji lesa hann aftur og að þetta verði einhverjum umhugsunarefni

Var að skoða myndir hjá einum vini mínum á facebook áðan og fór þá að hugsa aftur til grunnskólaárana, gagnfræðiskólaárana og seinna framhaldsskóla árana. Fyrir mig var þetta ömurlegur tími. Ég átti enga vini og var lögð í einelti. Veit ekki alveg hversvegna ég var lögð í einelti eða hvað olli því að ég átti enga vini. Held að ég hafi bara verið ósköp venjuleg í útliti, ekki leiðinleg...kannski svolítið spes. Þegar ég hugsa til baka get ég ekki með nokkru móti munað eftir neinu skemmtilegu við skólann. Vaknaði með hnút í maganum hvern einasta morgun, kveið því stöðugt að mæta í skólann og óttaðist að hitta þá sem lögðu mig í einelti hvert sem ég fór. Fegnust var ég þegar gagnfræðaskólanum lauk og ég losnaði úr því helvíti á jörðu sem skólinn heima var fyrir mig. Það voru ekki aðeins krakkar úr eldri bekkjum heldur einnig úr yngri bekkjum og bekkjarfélagar mínir (ekki allir þó, taki þeir til sín sem eiga),enda hef ég aldrei mætt á fermingarreunion og mun aldrei gera því ég hef enga löngun til að umgangast sumt af þessu fólki. Það var alveg sama hvað ég gerði til þess að falla inn í hópinn, það tókst aldrei. Ég var lamin, kaffærð í snjó, endalaus stríðni oft mjög grimmdarleg, kaffærð ofan í eitt klósettið á strákaklósettinu, hent í mann snjóboltum, hrint, sparkað í mig, logið upp á mig, hlutir sem ég átti voru eyðilagðir, baktal, kölluð ýmsum nöfnum, mér var sagt að ég væri ljót, feit, heimsk....og svo mætti lengi telja. Á endanum hætti ég að reyna og hélt mig út af fyrir mig. Lék mér ein heima eða úti, klæddi mig eins og ég vildi og lét sem mér stæði á sama um stríðnina. En mér stóð ekki á sama.Ég var brotin, hrædd, einmana og sárfann til í hjartanu og á sálinni. Ég grét næstum því hvern einasta dag og oft um nætur, þjáðist af magapínu, höfuðverk, sjálsálitið var í NÚLLI og sjálfstraustið langt undir frostmarki. Og þetta hefur fylgt mér allar götur síðan. Ég fæ enn hnút í magann þegar ég rekst á eitthvað af þessu fólki, og tek yfirleitt stórann sveig til þess að forðast að hitta það. Enn þann dag í dag veit ég ekki hver ástæðan var fyrir því að ég þótti ekki gjaldgeng meðal hinna og hversvegna þeim, sem eyðilögðu skólagönguna fyrir mér og gerðu þennan tíma að þeim sársaukafyllsta, einmanalegasta og ömurlegasta tíma sem ég hef upplifað, fannst ég eiga þetta skilið. Ég hata þetta fólk ekki því hatur leysir ekkert og bætir ekkert. Ég vorkenni þessu fólki frekar, mikið hefur það sjálft átt bágt. Því hlýtur að hafa liðið illa nema þau hafi verið samviskulaus með öllu. Ég fyrirgef þeim og þakka þeim. Þeirra vegna er ég sú sem ég er í dag.

Vá hvað mig hefur lengi langað til að skrifa um þetta......vona að ef einhver af gerendum mínum les þetta að sá hinn sami gefi sér tíma til að hugleiða þetta og reyna að gera sér í hugarlund hvað þetta gerði mér. Þetta virðist kannski saklaus stríðni en þetta var ekki saklaust grín fyrir mér. En í dag er ég hvorki reið, sár eða bitur. Ég veit hver ég er í dag, hvað ég get og hvers virði ég er. Takk fyrir mig!!!!

Hvað er að frétta?????

Wed, 25 Aug 2010 22:40:17 GMT

Já sumarið er að verða búið.....bara 6 dagar eftir af ágústmánuði og svo er september bara mættur á svæðið. Ég eyddi öllu sumarfríinu mínu norður á Akureyri hjá mömmu og pabba. Hitti fullt af fólki sem mér þykir vænt um, eyddi hellings tíma með mömmu, pabba og Ingu sys, sem var bara æðislegt. Eignaðist systurson meðan ég var fyrir norðan. Naut þeirra forréttinda að aðstoða Ingu sys í hríðunum þegar litli prinsinn hennar fæddist (var ekki viðstödd fæðinguna) en mér fannst það yndislegt J Fékk svo að sjá litla frænda aðeins áður en ég brunaði suður fimmtudaginn 5.ágúst. Fékk það hlutverk að vera heiðursbrúðarmær í brúðkaupi Jónbjargar minnar sem ætlar að giftast Guðna sínum 4.september n.k. Hjálpaði henni örlítið með undirbúninginn og tók að mér að skipuleggja gæsapartýið.....sem ég komst svo ekki í því ég var drullulasin þá helgi. Robbi minn er búinn að vera í burtu síðan 7.júní og sumarið því ekki alveg eins og ég vonaðist til. En í kvöld hringdi hann í mig og sagði mér þær yndislegu fréttir að hann kæmi heim í næstu viku. Lendir á Keflavíkurvelli um eða upp úr miðnætti á fimmtudaginn 2.september. Ég hef sjaldan eða aldrei verið svona glöð. Hann stoppar að vísu ekki lengi heima eeeen ég fæ þó að sjá hann og hafa hann í 2-3 vikur. Svo fer hann aftur í 4-6 vikur og þá er verkefnið sem hann er í núna búið. Svo er haustið farið að láta á sér kræla og allt sem því fylgir að hrökkva í gang. Aðlögun er á fullu og langt komin á minni deild, verið að púsla komandi vetri saman og svo byrjaði skólinn hjá mér aftur í kvöld. Bara 2 annir eftir og útskrift næsta vor J Er ótrúlega stolt af mér að hafa skellt mér í þetta. Ætla svo að byrja að æfa aftur í Baðhúsinu fljótlega. Langar að fara í Brjálaða brennslu á mán mið og fös morgnum kl 06:30 og Body Combat kl 17:20 á þri og fim. Milli þess ætla ég svo að vera duglega ð labba í dalnum góða. Það er bara svo margt spennandi og skemmtilegt framundan í vetur og aldrei þessu vant hlakka ég bara til vetrarins. Venjulega er ég rosalega kvíðin fyrir þessum tíma þegar fer að kólna og dimma og tala nú ekki um þegar snjórinn bætist við....birrrrr. Ég á mér eina ósk sem ég vonast svo til að rætist í vetur........En læt þetta gott heita í bili......Endilega verið duglegri að kvitta þið sem kíkið vonandi enn hérna inn. Frúin kveður í bili.....

Styttist í sumarfríið

Fri, 02 Jul 2010 20:47:01 GMT

Jæja...hvað er að frétta???? Nú er júlímánuður genginn í garð og bara vika í sumarfríið hjá frúnni. Mikið hlakka ég til. Eins mikið og mér finnst gaman í vinnunni minni þá verð ég barasta að viðurkenna að ég er orðin langþreytt eftir veturinn. Þetta er einn erfiðasti og lærdómsríkasti vetur sem ég hef upplifað, vinnulega séð. Er búin að ákveða að skella mér norður þriðjudaginn 13.júlí og vera kannski fram á sunnudag. Aðeins að kíkja á norðurlandið. Get ekki beðið eftir því að fá drossíuna mína....fæ hana vonandi á sunnudagskvöldið. Búin að fá nóg af því að flakka í strætó, labba eða hjóla alla daga. Þó það sé samt ágætt svona inn á milli. Ég ætla að vera svaka dugleg á morgun og taka strætó niður í Kringlu og kaupa mér einhver sumarföt.....og reyna að finna út hvernig ég kemst með strætó frá Kringlu og í Smáralind. Mér gengur ekkert rosalega vel að læra á þetta strætókerfi. En ég er svo ótrúlega glöð eftir að hafa kíkt á fjármálastöðuna okkar í gær. Ef þetta verður svona áfram þá mun okkur takast á láta draum okkar (eða minn???) rætast og jafnvel mjög fljótlega. Ætla ég bara að hafa það kósý í kvöld og dekra aðeins við mig. Held ég fái mér herbate og ávexti og finni mér góða bók að lesa. Góða helgi til ykkar elskurnar J frúin í Árbænum kveður:)

Allt ómögulegt!!!!!!!!!

Mon, 21 Jun 2010 08:18:54 GMT

Akkúrat þessa stundina finn ég fyrir allskonar tilfinningum......er leið, döpur, sár,svekkt og reið. Það einhvernveginn gegnur EKKERT upp sem maður var búinn að plana. Og fyrir mig, hrútinn, sem er einstaklega skipulögð, hrikalega óþolinmóð og þoli illa breytingar og þegar hlutirnir ganga ekki upp, er þetta einstaklega erfitt. Ég veit að það er fullt af fólki þarna úti sem glímir við miklu erfiðari og „alvöru“ vandamál en mér er alveg sama. Ég þarf ekki alltaf að harka af mér, brosa og njóta lífsins bara afþví að lífið er of stutt til þess að eyða því í eitthvað svona. Ég má stundum líka vera döpur, leið og vera sár og svekkt út í tilveruna. Ég er ekki eins mikill töffari og ég vil látast vera. Ég er ekki eins sterk eins og ég þykist vera. Það er óskaplega stutt milli hláturs og gráturs hjá mér. Stundum er ég bara óskaplega lítil í mér og brothætt. Og þannig er einmitt ástandið á mér núna. Ég hef aldrei þarfnast fjölskyldu minnar og vina eins mikið og núna. En ég er of feimin/stolt (veit ekki hvað á að kalla það) til þess að biðja um hjálp. Hef mig ekki í það að tala við þau. Ég sakna mannsins mín skelfilega mikið og vildi óska að ég gæti hraðspólað yfir þetta fjandans sumar og að 9.ágúst. Nennessekki......Sakna bestu vinkonu minnar svo mikið núna og vildi að ég gæti farið til hennar eða fengið hana til mín. Tel hreinlega dagana fram að sumarfríi því þegar ég verð komin í frí þá get ég haft dagana eins og ég vil......

Sumarið gengið í garð.....

Sun, 06 Jun 2010 19:16:46 GMT

Hvað er að frétta??? Ég held að þetta blogg sé alveg að deyja út. En ég ætla samt að halda áfram að skrifa hérna. Það er rosalega langt síðan ég skrifaði síðast þannig að ég held að ég ætti alveg að geta skrifað einhverjar fréttir hérna. Við höfum startað sumrinu vel. Hvítasunnuhelgina ákváðum við hjónin að skreppa í Bláa Lónið. Dóluðum okkur í lóninu frá hálf eitt til hálf fimm á laugardeginum. En ég held ég láti það vera að fara oft þangað. Hári á mér var alveg í rusli eftir þetta. En hágreiðsludaman mín kippti því í lag nokkrum dögum seinna. Síðustu helgi kom Jakob svo til okkar. Á sunnudeginum skruppum við út í Viðey. Löbbuðum meira en 6km um eynna og fengum okkur svo að borða í Viðeyjarstofu. Held svei mér þá að maður skreppi þangað aftur með nesti bara. Þessi helgi er búin að vera rosalega skemmtileg. Í gær átti eiginmaðurinn afmæli og varð 29 ára. Frúin bauð upp á nautasteik m. bernaise, kartöflubátum, salati og bjór í tilefni dagsins. En fyrr um daginn fórum við í skírnarveislu. Vinafólk okkar, þau Svava og Ævar, voru að skíra litlu dömuna sína sem fékk það fallega nafn Alma Dís J Þannig að nautið var borðað hérna kl 22:00 í gærkvöld. Jónbjörg vinkona er líka búin að vera alla helgina hjá okkur. Bara yndislegt og gaman að hafa hana. Eftir vægast sagt síðbúinn kvöldmat í gær fengum við okkur meiri bjór, skot, snakk, horfðum á 2 bíómyndir og kjöftuðum svo fram á morgun. En á morgun, mánudag, flýgur bóndinn norður. Hann er búinn að fá vinnu á rannsóknarskipi sem heitir Poseidon og er í hafrannsóknum við Grænland. Hann verður í burtu í SJÖ vikur. Úff....ég kvíði svo fyrir og langar svo innilega ekki til þess að vera án hans í svo langann tíma. Er bæði hrædd og kvíðin. Langar helst til að grenja úr mér augun. En ég verð að sjá björtu hliðarnar á þessu. Hann má teljast heppinn að fá þessa vinnu miðað við atvinnuástandið í þjóðfélaginu núna. Við þurfum líka á þessum peningum að halda ef við ætlum einhvern tímann að komast í varanlegt og stærra húsnæði. En vá hvað ég á eftir að sakna hans mikið. Ekki veit ég hvernig ég fer í gegnum sumarið alein. En svona eru hlutirnir bara og ekkert sem hægt er að gera í því. Svo kemur Jakob til mín 14.-20.júní og vonandi eitthvað í júlí. Sumarfríið er handan við hornið og ég get ekki beðið. Er orðin þreytt eftir veturinn. Jæja ég held ég láti þetta gott heita í bili. Ætla að fara og kúra hjá kallinum mínum. Skrifa meira seinna þegar ég hef eitthvað að segja.